Gedachtes

'Hey, jou ken ik niet?' Ze ik tegen de jongen. 'Nee, klopt ik ben hier komen wonen.' Hij kijkt me emotieloos aan. 'Waarom dan?' Vraag ik nieuwsgierig. 'Mijn moeder heeft werk gevonden, hier in Den Haag.' Ik zie zijn werkelijke gedachte rond hem zwerven. 'Lieg niet tegen me.' Hij kijkt me aan alsof ik hem betrapt heb. 'Wat is de echte reden vriend?' Hij plukt aan zijn zwarte jasje. 'Mijn vader is overleden en ik heb geen idee wie mijn moeder is. Ik kom hier wonen in een pleeggezin. Maar hoe de fuck weet je dat ik lieg?' Hij kijkt me doordringend aan. Ik heb nog nooit iemand mijn geheim verteld. Níemand. Waarom vraagt hij dat? 'Dat zie ik aan je.' Zeg ik maar. Hij pakt een sigaret uit zijn zak en steek hem aan. Zijn blik valt op mijn polsen. 'Wat is dat?' Hij knikt naar mijn polsen. 'Oh dit ?' Ik houd mijn polsen op. 'Ja.' Ik ga natuurlijk niet vertellen wat er echt aan de hand is, dus ik verzin een leugen. 'Geschaafd, niks bijzonders.' Hij kijkt me aan. Waarom vraagt hij allemaal?

Ik ben Camille en ik ben 17 jaar, en ik sta bekend om een reputatie - die ik geeneens wil. Ik ben namelijk de badgirl van de school. Mijn broer is een badboy, en ik ga met zijn vrienden aka de black squad om. En ja, ik ben paranormaal maar niemand weet het. Ik kan namelijk gedachtes lezen, en soms is dat handig, maar het kan verdomd irritand zijn. Sommige dingen hoef je niet te weten maar helaas, het is niet anders.

Dit verhaal mag op geen enkele wijze worden geverveelvoudigd, als ik het zie zal ik wel een berichtje sturen en kunnen we er over praten, maar al word daar niet op gereageerd meld ik het bij wattpad.

Thanks trouwens dat je dit boek leest! Ik waardeer het heel erg. Dus blijf vooral lezen ♡