Sil Bastan

Geçmişte kalan gözlerimdeki pırıltıları anımsatacak şekilde parlıyordu güneş. Gözlerim sudan çıkınca mecburen açılan küçük bir midye gibi acıyla ve mecburi açıldı yeni güne. Durakladım öylece, bir süre odamdaki sayılı beyazlardan olan tavanı izledim. Düşündüm... Neyim vardı? Bu acı neydi? Her yanımı saran acıyı dinledim. Ne yapıyordum? Yanlış mı, doğrumu yaptığımı bilmiyorum, sadece içimden geleni yapıyorum. Ben kimim? Bu son soruyu sorarken beynim adeta karıncalanıyordu. Bir psikiyatr edasıyla sorduğum bu sorulara çaresiz bir hasta gibi de cevap verdim çünkü kendi kendimin doktoru olabilecek yapıda bir yetişkindim artık. Yirmi bir yaşındayım ve ergenliğin getirdiği cahilliğin bir bıçak kadar keskin ve tehlikeli pençesinden kurtuldum.