The Promise of Almost

"Bakit mo ako iniwan?"

Hindi agad siya nakasagot. Kagaya ng dati, nakalagay lang sa bawat magkabilang bulsa ang mga kamay niya habang nakatingin sa lupa na para bang may malalim na iniisip.

"You don't know how much I wanted to have you in my life." Unti-unti niyang inangat ang ulo niya para harapin ako. "Sinubukang kong ipaglaban ka. Sinubukan kong hindi sumuko. I almost did everything for you. I almost-"

"Almost. Sa madaling salita, hindi mo nagawa. Hindi mo nagawang ipaglaban ako. Hindi mo nagawang manatili at piliin ako. Hindi mo nagawa lahat. All of your almosts are just irrational excuses for all of your failures and shortcomings. Because in the end, you lost me."

Tuluyan nang bumagsak ang mga luhang kanina pa niyang pinipigilan. Alam kong nasasaktan siya. Ramdam ko iyon. Iyon ang isa sa mga bagay na ipinagkait niyang ipakita sa iba. Iyon ang isang bagay na sa akin niya lang ipinapakita. Ang pagiging mahina niya. Iyon ang isa sa mga bagay kung bakit kumapit pa rin ako ng ganitong katagal. Pero hindi pwedeng hanggang ganun lang. Hindi natatapos ang lahat sa pag-aming nasasaktan siya. Dapat may ginawa rin siya. Pero lahat hanggang subok lang. At the end of the day,wala rin siyang itinuloy.

"Alam ko...", tangi niyang sagot.

Pinahid ko ang mga kamay ko sa palibot ng mata ko para matanggal ang kahit anong marka ng pagluha sa mukha ko.

"On a good note, probably "almost" is a blessing in disguise. I almost fell for you. I almost hought you're the one. I almost thought you've changed for good. And I thank God it didn't happen at all. Buti napigilan ko, katulad mo."

And I chose to walk away. Tinalikuran ko siya. Sa bawat lakad ko palayo rinig ko ang mga hikbing ibinubulong ang pangalan ko. I chose to walk away pretending everything's okay when there is no right at all. Maybe. Maybe...

sometimes an "almost" has its own promise of making things right at the right time, with the right reason, and for a better ending.