KALEM HIRSIZI

Elleriyle kulaklarını kapatmaya uğraşmadı bile. Alışmıştı artık. Her gün okulda öğretmen gelmeden önce herkes ilk okul çocuğu gibi amaçsızca çıldırıyor, şımarıp,bağırıyordu. O hariç...

O sevmezdi böyle şeyleri. Ne diye deli gibi çırpınıp dursundu ki? Sınıftakilerin çıldırması yeterince ses kirliliği oluşturuyordu. Bir de bu tabakaya kendisi katkıda bulunmayı istemezdi. Her zamanki gibi sırasında sessizce oturur,öğretmeni ve beraberinde başlayacak dersi beklerdi.

On sekiz yaşındalardı ve bu kudurukluğu saçma buluyordu. O kendini büyük sananlardan değildi. Ama ilkokul çocukları gibi şımarıklardan da değildi. Saf veya umursamaz asla. Ya da masum. Asabi ve sert hiç değildi. Sessiz sakin olduğu da pek söylenemezdi.

Neden kendini bir gruba sığdırmaya çalışsındı ki? Herkesin olduğu gruplara gerek yoktu. Kendi karakteri ve kişiliği bambaşka bir grup kuruyordu. Ama bu grup tek kişilikti...