ARYA

Arya'nın gözlerine yansımıştı, işte şimdi hiç olmadığı kadar maviydi gökyüzü ve hiç olmadığı kadar anlamlıydı. Ateş rengi saçları güneşin altında kavruluyordu ve yanakları al al olmuştu, ama mutluydu.
Bunca zamandır hiç böylesine mutlu olduğunu hatırlamıyordu ki aslına bakacak olursak gerçek mutluluğu ilk kez tadıyordu.
Mutluluk dünyanın en lezzetli zehrini içmek gibiydi. Tadına doyulmuyordu ancak bittiği anda seni bütünüyle içine hapsedecek zehre karşı hazırlıklı olmalıydın, hüzündü bu.
Arya, gerçek mutluluğunu bulmuştu ama kendini hazırlamalıydı bu mutluluğun hüzünlü bitişine, acı olacaktı belki ama Arya alışırdı buna. Zaten mutluluk pek de alışkın olduğu bir şey değildi. Elbet bu mutluluk silsilesinden koparılması onu zehirleyecekti ama öldürmezdi çünkü o biliyordu ki fazlasıyla güçlüydü.