MAVİ GÜNEŞ

Çaresizdim...
İçimde patlayan volkanların arasında taşlaşmış bir lav parçası gibi...

Gökyüzündeki bulutlar gibiydi gözlerim, bazen dolu dolu ağlamak isterdi bazende sessizce bir köşeye çekilmek...

En çok da bir ip gibiydim;
Ya boğup öldürebilir ya da tutunup hayatını kurtarabilirdim ben.

Karanlığımdı yalnızlığım, onu dostum bilmiştim, ona sarılmıştım her yalnız kalışımda. Ama o her geçen gün beni bitiriyordu.

Ama bunu bile bile sarılıyordum ona...

Onun beni boğmasını, sessiz çığlıklarının içinde hapsetmesini dileyerek
Her geçen gün daha da yaklaşıyordum sonuma...