LAMİYA

Bu hikayede kelimeler hüzünle boyandı. Kahramanımızın ruhu yaralı. Hüznü bile yorgun. Bilirsiniz ki genç bir kızın bir kemanın sesi gibidir iç çekişleri. Bu yüzden biz aslında bir senfoni yazdık. Orkestra şefi olarak senfonimizi seslendirmek size kalmış. Ama bu hikayeyi hissederek okuyan biri için şunu söylemek isteriz ki hayata ucundan dahi tutunuyorsan bu bırakmaman için bir şanstır.

Her zamanki gibi kaçıyorum
Koşarak
Ben, böyle işte
Çocukluğumun veryansınları
Unutamadıklarım
Hiç anlatmadıklarım
Sevinçlerim, hayallerim
Başlangıçlarım ve sonlarım
17 yaşım
Sen...
Nefesim tükenene kadar koşarak geçiyorum
O bana çok uzun gelen kaldırımı...
Her şey herkes arkamda kalıyor.
Sonra duruyorum
Ve yavaş yavaş yürümeye başlıyorum
Kendi sonuma doğru
Yeni başlangıcımdan...