Umut Güneşim

Hızlı ve uzun adımlarımla çabucak en arkadaki sırama geçmeye çalışırken yerdeki bakışlarımı yine kendime yenik düşerek o sıraya çevirmiştim.Gözlerim onun gökyüzü kadar eşsiz gözlerine değidiğinde gülümsemekten kendimi alıkoyamadım.Yanındaki çocuğu her sabah aynı sırada görmeye alışkındım.Dersin başlayacağına haber veren zili duyduğumda sırama geçmiştim.Gözlerim tekrar aynı yere kayınca dokunmaya kıyamayacağım dudakların başka bir dudakla birleştiğini görünce kaçırdım çabucak bakışlarımı.Yakışıklı ve karizmatik çocuk sırasından kalkıp kendi sınıfına geçmek için ayaklandığında hâla gülümsediğini gördüm kızın.
Aşıktı işte.

Kalbime batan şeylerin ne olduğunu çözmeye çalıştım.Gözlerim tekrar ona kayıp gülümsemesini görünce bendd gülümsedim acıma rağmen.
Aşıktım işte.

Ben Umut Demirkıran.
Arka sırada oturan o sessiz çocuklardan.Asosyal olduğumu düşünürdüm ama okulum böyle düşünmüyor.Genellikle ezik diye hitap ederler çünkü.

Ve o Güneş Arslan.
Ulaşılmazım...Vazgeçemeyeşim.
Işığım.Gökyüzüm.

Güneş'im...

Ben Sende Yaşıyorum,Sen bende Hüküm Sürmektesin...