EVET DİYENE KADAR

Bir rüzgar misali savruluruz bazen ordan oraya,
Tek nedenimiz bazen çaresizliğimiz olur.Bazen kalp kırarız bazense kırılırız.
Tam da bu zıtlıklar arasında yaşamını sürdüren bir kız kadar umutluyuzdur aslında
Yüksekten fırlatılan her bir şans için dileniriz kimi zaman.
Bir bilmece gibi kısayızdır ama bir o kadar da derinizdir belkide.
Her çözüm bir denklemi doğurduğu sırada yükleniriz kendimize hayatımızda olup biten kaç saniyedir belkide.
Belki bir an, belki bir dakika ,belki ömür boyu.
Yaşamla ölüm arası bir kuralsa çırpınırız yaşam için,oysa bir yaprak gibi kayar gider ellerimizden.
Hayat bu kadar kuralcıyken yaşayamadıklarımı her gün yeni bir hayat için bekletiyorum.
Eserini itinayla tamamladığı sıralarda avuç içlerine bir kere daha baktı.Hafifçe gülümseyerek
kağıtlardan oluşan bu kutuyu her zaman ki yerine kaldırdı.Şimdi ne yapmalı dedi içinden
Her şeye bir mutlu son eklemeli miydi? Yoksa sonunu kendisi mi çizmeliydi?
İki aşkın ısrar dolu serüveni bir kalpte kavuşabilecek mi? Her gecede kaybolan saatler onları birbirine denk düşürecek miydi?