Yanlız Şair

Mutsuzum çünkü yalnızım ve bunu kimse anlamıyor bunu anlayanlar da artik alışmış uzulmeye kırılmaya diyerek benden uzak duruyor babam hayatımı mahf eden ilk insan canımı yakan , ilk o yaktı. zaten sonunda gelmedi sonra o günden beri herkes canini yakıyor sanki kirik dökük cam parçacıklarıyla dolu bir yol ben yürümeyi öğreniyorum sonra biri arkadan itiyor ve ben dusuyorum elim yüzün kan revan içerisinde ne yapicam derken bir daha sonra bir daha ve boyle devam etmeye çalışıyorum birine tutunuyorum bu beni kurtarır diyorum sonra bir bakıyorum iki kat kötülük olan bir yerdeyim ya o kadar yalnizimki HAYATIMI KURTARAN MELEK BİR ANDA AZRAİLİM OLUYOR güvenmiyorum kimseye hem de hic kimseye belki bir gün mutlu olurum hep bir belki hep bir umut heppp