Güvercin

Bazı anlar vardır, kabus olsun istersiniz. Uyandığınız da hiç yaşanmamış olsun. Şu an öyle bir anın içindeydim. Ama beni öldüren ise bu anın kabus olamamasıydı. Sevdiğim insana en büyük acıyı yaşatacaktım belki de. Onun bedenine özgürlüğü verip ruhunu bir kafese hapsedecektim.
Her adımda bir kez daha ölüyordum. Her adım beni biraz daha bitiriyordu. Kapının önüne geldiğimde gözümden akan yaşı sildim. Sonuçta bugün güzel bir gündü. Kapıdan girdiğim de yanıma gelişini izledim. Yüzünün her karışını beynime kazıdım. Bir daha göremeyeceğim gözlerine doya doya baktım. Belime dolanan eller ile huzuru son kez hissetim. Kokusunu içime son kez çektim.

"Sonunda Melsum , Özgürüm hepsi senin sayende. Seni çok seviyorum. Sen hayatımda ki en güzel şeysin."

"Sana bir şey demiştim hatırlıyor musun ? 'Seni burdan çıkaracağım'."

"Evet, sevgilim sen sözünü tutun şimdi sıra bende. Seni dünyanın en mutlu insanı yapacağım."

Gözümden akmayı bekleyen yaşlar bu kelimelerden sonra hızla akmaya başladı. Kafamı yavaşça iki yana salladım. Bana ne olduğunu anlamaya çalışır gibi bakıyordu.

"Ben mutlu sonları sevmem ki."