Historia sin título alguno

Historia sin título alguno

  • WpView
    MGA BUMASA 18
  • WpVote
    Mga Boto 2
  • WpPart
    Mga Parte 1
WpMetadataReadKumpleto Wed, Apr 27, 2016
Amanecer y anochecer. Un sólo punto de encuentro. La vida se encargará de volver a juntarlos. Esta historia está dedicada al joven de quien hablo allí, Ian. Estés donde estés. Prometo que voy a encontrarte, en la vida que sea. Lamento mucho que él no pueda leer esto, espero tengan respeto ante el escrito, fue hecho hace muchos años, tenía quince años en su momento. Necesitaba hacerlo público para sacar la frustración y el dolor que aún cargo.
All Rights Reserved
#52
vidas
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Mi Mala Suerte y Yo
  • Desastre Cerebral
  • Lunara - Una historia de amor y cenizas
  • Y si algún día me voy
  • No se puede querer dos veces de la misma forma.
  • Promesas Del Pasado
  • Mí chico
  • payphone - segunda temporada
  • una vida sin ti.

Mi vida nunca ha sido fácil, y últimamente parece que la mala suerte me sigue a todas partes; cada problema supera al anterior y siento que me ahogo en un mar de sufrimiento infinito. ¿Tanto hice para merecer esto?. No lo sé, no lo sabemos. Un problema tras otro, una dificultad tras otra; siempre algo tiene que pasar que hace que mi vida sea más y más miserable a cada minuto. No sé qué hacer, no sé por qué estoy aquí, A veces simplemente quisiera desaparecer de este mundo. Así todo se resolvería... ¿verdad?... Mi vida nunca fue perfecta; sin embargo, disfrutaba vivirla. Me emocionaba el hecho de no saber lo que ocurriría a continuación; era mucho más interesante para mi vivir sin saber lo que te deparaba el destino, con esa emoción que sólo te da la anticipación y la incertidumbre. ¿Pero ahora? Ahora cada día se me hace monótono; es una lucha el simple hecho de levantarme de la cama. Cada paso que doy reduce un poco más mis ganas de vivir; las sonrisas ahora son una máscara para ocultar mi dolor; y la incertidumbre que antes me emocionaba, ahora es lo que más me aterra. Me di cuenta de que siempre, SIEMPRE las cosas pueden ir a peor; pero desafortunadamente, tuve que aprenderlo de la peor forma posible: a través del sufrimiento propio. Lo que antes eran días llenos de risas y emoción ahora se han convertido en momentos de soledad y tristeza. ¿Podré encontrar la manera de cambiar mi destino?, ¿Recuperaré la armonía en mi vida, o seguiré siendo víctima de mi propia mala suerte?

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman