The Mysterious Secret Stone
- LECTURAS 38
- Votos 9
- Partes 3
Continúa
Última publicación lun, may 23, 2016
Isa lang akong tahimik at mahiyain. Nagtatago sa loob nang kwarto at palihim na nagmamasid.
noon ko pa talaga to napansin ang bagay na kakaiba saakin. ang kwentas na dala sala ko simula pa nonh dumating akosa bahay nang mga Esperanza.
Pero lahat nang kalihiman ay may katapusan.
Nangyari ito simula noong ika labing pitong taong gulang ko.
At lahat ay magbabago sa pagkatao ko simula nong mapunta akosa bayan na may naakabalot na panganib hindi lamang saakin pati nadin sa mga naninirahan.
sino ako? yan ang tanong ko sa sarili ko. isamg may mesteryosong ako sa likod nang nakabalot na bato.
Todos los derechos reservados
#16
ayumi
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Tagu-taguan
"Tara laro tayo!" "Anong laro naman ang gusto mo?" "Tagu-taguan...ikaw ang taya ha?" "Haha sige sige gusto ko 'yan!" "Oh dali! Dali na takpan mo na ang mga mata mo tapos bilang ka hanggang sampu ah?" "Tapos hahanapin kita?" "Oo hahanapin mo 'ko. Kapag nahanap mo ako, ako naman ang taya." Nakakapanibago yata na sa pagkakataong iyon ay pumayag kang maging taya kung matataya kita. "Sige! Isa...dalawa...tatlo..." Nagbilang ako hanggang sampu sa likod ng puno ng ating paboritong palaruan. Noong una akala ko nasa paligid ka lang. Halos isang oras siguro akong naghanap sa 'yo, nakangiti pa ako noon. Mukha nga akong tanga habang naghahanap, pero noong naisip ko ang sinabi mo sa akin dati ay hindi ko na tinuloy ang paghahanap. "Bakit ba kasi tayo hanap ng hanap sa mga bagay na nagtatago? Kaya nga sila nagtatago...kasi ayaw nilang magpahanap," sabi mo. "Oo nga 'no? Kasi kung gusto nila magpahanap, magpapakita sila. Kahit gaano katagal 'di ba?" sagot ko naman. Ewan ko ba. Sa tuwing maaalala ko ang mga panahon na 'yon noong mga bata pa tayo, napapangiti na lang ako. Mga bata pa nga tayo noon, wala pang alam. Pero hindi na tayo bata ngayon. Hindi na siguro natin kailangang magtaguan...ng nararamdaman. Special thanks: Cover by: AFeelingWriterConcluida
Cascade of Hearts
Started: 25/01/29 Palagi akong nananaginip ng tubig. Minsan, tahimik itong dumadaloy, minsan naman ay parang nilalamon ako ng alon. Hindi ko alam kung bakit, pero alam kong may ibig sabihin ito. Akala ko, simpleng office worker lang ako-isang ordinaryong tao na may tahimik na buhay. Hanggang sa dumating si Kallisto. Matangkad, may presensiyang hindi mo basta-basta matatalikuran, at may mga matang tila alam ang lahat ng hindi ko pa nauunawaan. "Isa kang diyosa. Ang markang nasa kamay mo ang palatandaan na ikaw na ngayon ang bagong tagapangalaga ng Neptaras Crest." Akala ko, nagbibiro lang siya. Pero nang ipakita niya sa akin ang isang marka sa aking pulso-isang tattoo na hindi ko namalayang mayroon ako-alam kong hindi ito basta panaginip lang. 'Neptaras Crest' Iyon daw ang tawag dito. Simbolo ng isang kapalarang hindi ko matatakasan. Nagsimula akong makaranas ng hindi pangkaraniwang bagay-ang tubig ay gumagalaw sa bawat emosyon ko, ang lamig ay lumulukob sa paligid kapag nalulungkot ako. Hindi ko alam kung paano ko ito makokontrol. At bago ko pa ito matutunan, dumating ang pinakamatinding unos. Ang lungsod ay lumulubog sa baha. Ang ulan ay hindi tumitila, ang tubig ay patuloy na pumapatay. Alam kong ako lang ang makapipigil dito. Ginamit ko ang kapangyarihan ko para isalba ang lahat. Pero hindi ko alam na may kapalit iyon. Nararamdaman kong unti-unti akong naglalaho. Nawawala ang katawan ko-nagiging bahagi ako ng tubig. Hindi ko man lang napagtanto na ang pagsagip ko sa iba ang magiging dahilan ng pagkawala ko. Ngunit bago pa ako tuluyang maglaho, isang desisyong hindi inaasahan ang ginawa ni Kallisto-isang sakripisyong nagbago ng lahat. Sa mundong puno ng misteryo at hindi maipaliwanag na kapalaran, isang tanong ang naiwan: Hanggang saan ang kaya kong ibigay para sa kaligtasan ng iba? At higit sa lahat... hanggang saan ang kayang isakripisyo ng isang taong hindi ko alam kung dapat bang pagkatiwalaan-pero hindi ko na rin kayang mawala?
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
Tied Up
The start...of what? *** Sabi ng papa ko, pag daw nakatakda ang isang bagay na mangyari, wala ka nang magagawa kundi tanggapin iyon ng maluwag. Kung may taong nakatakda mong makilala, kahit ano'ng gawin mong pag-baliwala, hindi mo ito maiiwasan. Parang pag nakatali ka sa poste o sa upuan... Kahit ano'ng gawin mong pagpupumiglas, hindi madaling kumawala. *** Sa isang taong itinigal ko dito sa school na 'to, hindi ko akalaing sa ikalawang taon pa magkakaroon ng mga pangyayaring, hindi ko inaasahan... Nung time na yon, binalikan naman na ako ng konting lakas kaya, nakaupo na ako. Saka ko naramdaman yung sakit dun sa medyo gilid ng sikmura ko tapos yung dalawang suntok sa kanang pisngi. May nalalasahan nga rin akong dugo... =_= Tss. Asar...! Tatayo na sana ako nang may aninong tumakip sa'ken. . . Tumingala ako. At sa harap ko......... Sa dinami-dami ng puwedeng mapadaan do'n para makita yung nangyari....bakit siya pa? . . . Nagtataka lang! Masama? :DConcluida
Book 2 Watching YOU (Art&Yuki)
Ang Buhay... ay Puro hirap at sakit lalo na at isang mahirap kalang... pero kahit na ganun kailangan kong magpaka tatag para sa Nanay ko..balang araw hindi na nya kailangang magtrabaho... at makisama sa amain ko na wala ng ginawa kundi ang saktan sya at saktan ako... nag tatrabaho si Mama para maibigay lang ang Kalayawan nya nagtatrabaho naman ako habang nag aaral para kay Mama.. hindi ko alam kung Kelan..matatapos ito....pero gagawin ko lahat ang paraan maialis kolang si mama sa impyernong buhay na ito mailayo sya sa Demonyong asawa nya..... Ako ngapala si Yukiko Valeria... Looking Tough but Broken Inside... ang dahilan ng kalakasan ko syang magiging kahinaan ko... Pero Dadating ang isang Taong magpapabago ng Buhay ko...Concluida
"SECRET AGENT L❤VE
Agd ko nman sya tinadyak sa tyan!. Pero bakailag sya!.kinuha nyang buhok ko at dinaganan ako. Napahiga nalang ako!.sa ginawa nya. Tapos pinalo nya ako ng baril.sa.ulo!.hindi ko alam ang gaawin ko miyak iyak nalang ako ako!.ng tinutok nya sakin ang baril. Anung gaawin ko.? Napapikit nalang ako sa tako t at hinintay ang balang tatama sakin. "BANG.." Napamulat ako na maramdaman kong may dumagan sakin. Nakita ko yung babae na maytama sa likod. Agad ko syang tinulak. Teka buhay ako. Paanong? Tinignan ko ung paligid pero wala. Wala wala ng kahit isang tao sa loob!. Kung sinuman yun nag papasalamat ako "Teka yung bumba". Pag kasabi ko nun agag akong tumakbo palabas!. 3 2 1 BOSSHHH!. Agad aking napadapa dahil sa lakas ng impak!. Buti nalang nakayuko ako!. Pagkatapos ng pagsabog akogad akong tumayo at sumakay sa kotse. Pupuntahan ko muna.si Tito at si Gaile ************ Third Person POV. Mga walang utak.tsk. buti nalang napigilan ko yung babaeng yun kunghindi . Malamang sa malamaConcluida
Book 1 LOVED by YOU (Taro, Mirella, Koji)
Ang Sarap sa pakiramdam na may nag mamahal sayo sa kabila ng minsang kapalpakan na nagagawa mo sa buhay.. ang pagmamahal na tunay na hindi mo basta basta mararamdaman sa iba... Ipinaramdam at ibunuhos nya lahat sakin.... pero hindi ko na alam alin ba ang totoo... dadating sa point na malilito at maguguluhan ako.. mga pangyayari na gusto ko paniwalaan pero hindi pwede.... Una sa Lahat salamat sa Kung sino man ang makakabasa ng aking gawa... at susubaybay sa mga susunod na kabanata..BONUS na para sakin ang may mag Vote pero ang importante ay ma ibahagi ko ang kwento na nasa isip ko lang... Ano mang pangalan at pangyayari na may pagkakahalintulad sa tunay na pangyayari ay hindi ko po sinasadya.. at humihingi napo ako ng paumanhin kung sakaling may pagkakatulad ito.. Dahil ang mga kwentong isusulat ko ay sa isip ko lang nabuo at ang mga pangalan na ginagamit ko naman ay kinukuha at ni reresearch ko lang kay Dr.Go.... Bawat pangalan na ginagamit ko ay may meaning... si Dr.Go ngapala si Google... search... sana po subay bayan nyo ang bawat kwento na isusulat ko...Concluida
OFF-LIMITS
Nagpapaulit-ulit sa utak ko ang mga nangyari at sa tuwing maaalala ko 'yon, nabubuhay ang galit sa dibdib ko, galit na gusto kong iparamdam sa kaniya. Napakatahimik ng gabi, at kasing-tahimik nito ang pagtulog ng lalaking nasa harapan ko ngayon. Huling pagtulog dahil paghihirap, sakit at kamatayan na ang naghihintay sa paggising niya. Napakaamo ng mukha, dinaig pa ang babae sa kakinisan ng katawan. Ayos na sana, naipaghiganti ko na ang pagkamatay ni ate before pero what happened to my younger sister na wala namang ibang ginusto kundi ang mahalin siya ng taong mahal niya, she killed herself because of this man. Alin ba ang mas bagay panimula at panapos?, hetong kahoy na bubugbog sa katawan niya?, heto bang lubid na unti-unting pipigil sa hininga niya?, hetong kutsilyo kaya nang dumanak ang dugo niya?, O mas mainam kung hetong baril na sa ulo ko na lang niya itutok ng mamatay agad siya?, Kating-kati na akong kitilin ang buhay ng lalaking ito. Kamatayan niya ang magiging kabayaran ng kamatayan ng kapatid ko. Tik tok!, Tik tok!, Tik tok? *baaaaaaaaaang!!!!!!*...Concluida
"Tara laro tayo!" "Anong laro naman ang gusto mo?" "Tagu-taguan...ikaw ang taya ha?" "Haha sige sige gusto ko 'yan!" "Oh dali! Dali na takpan mo na ang mga mata mo tapos bilang ka hanggang sampu ah?" "Tapos hahanapin kita?" "Oo hahanapin mo 'ko. Kapag nahanap mo ako, ako naman ang taya." Nakakapanibago yata na sa pagkakataong iyon ay pumayag kang maging taya kung matataya kita. "Sige! Isa...dalawa...tatlo..." Nagbilang ako hanggang sampu sa likod ng puno ng ating paboritong palaruan. Noong una akala ko nasa paligid ka lang. Halos isang oras siguro akong naghanap sa 'yo, nakangiti pa ako noon. Mukha nga akong tanga habang naghahanap, pero noong naisip ko ang sinabi mo sa akin dati ay hindi ko na tinuloy ang paghahanap. "Bakit ba kasi tayo hanap ng hanap sa mga bagay na nagtatago? Kaya nga sila nagtatago...kasi ayaw nilang magpahanap," sabi mo. "Oo nga 'no? Kasi kung gusto nila magpahanap, magpapakita sila. Kahit gaano katagal 'di ba?" sagot ko naman. Ewan ko ba. Sa tuwing maaalala ko ang mga panahon na 'yon noong mga bata pa tayo, napapangiti na lang ako. Mga bata pa nga tayo noon, wala pang alam. Pero hindi na tayo bata ngayon. Hindi na siguro natin kailangang magtaguan...ng nararamdaman. Special thanks: Cover by: AFeelingWriter
Más detallesPautas de Contenido