the boy and Girl who lived

Wat als het niet de jongen die bleef leven, maar de jongen en het meisje dat bleven leven. Niet veel mensen wisten dat Harry ook nog een zusje had, Hanna. Ze waren vroeger onafscheidelijk, nou ja tot hun één jaar. Ze sliepen in dezelfde wieg, huilde als de andere huilde, lachte als de andere lachte, als de ene boos was, was de andere het ook, zonder reden, want zo waren Hanna en Harry. De nacht dat hun ouders vermoord werden, dat Harry zijn litteken op zijn voorhoofd kreeg, zat Hanna naast hem, hand in hand, bang, kijkend hoe hun moeder werd vermoord en uiteindelijk hoe ze beiden bijna werden vermoord. Aangezien Voldemort eerst een vloek op Harry sprak, heeft hij het grote litteken op zijn voorhoofd, Hanna heeft er één op haar pols, een kleine versie. Toen Hagrid hun kwam halen, was Hanna al weg, Sirius nam haar mee, maar toen hij Hagrid hoorde, moest hij snel weg en dus had hij geen tijd voor Harry, een fout die hij altijd zal meedragen. Toen Sirius vertrok om Peter te vermoorden of wat dan ook, liet hij Hanna achter met een brief op de stoep, net als Harry een paar dagen geleden. Ze lag op de stoep van de Weasleys, en met haar rosse haren zou, past ze perfect bij hun. Want Hanna was het tegenovergestelde van Harry, net haar moeder, met haar vaders ogen. En dan komen ze beiden op Zweinstein en dat verandert een hele boel.