MAHKÛM

₪ MAHKÛM ₪

Karanlığın esaretinde bir hücre. Hücredeki keskin amonyak kokusu ve genç kızın bedenindeki sıyrıklardan sızan kan... Yüzükoyun yerde, zemindeki soğuk kanın ıslaklığı ve artık tanınamayacak bir çehre. Dirseklerinin üzerinde doğrularak sırtını boyası kavlanmış, soğuk duvara yaslıyor. Zayıf düşen bedeni... Acizliğinin simgesi; yaralı ve narin elleri.

Ve kirpiklerinin arasından firar eden gözyaşları... Durmak bilmeyen gözyaşları. Kalan son umudunuda ufaltarak yok eden göz yaşları...

Hücrenin duvarlarında yankılanan bir çift ayak sesi. Karanlığın ardında bir sûret. Korkusunu şekillendiren buz mavisi bakışlar...
Boş' diye geçiriyor içinden genç kız.
'Boş haykırışlar...'
'Umut yine dilsiz. Benim gibi, çaresizce ölümü beklemeye MAHKUM...'

₪ ₪ ₪ ₪

.