Story cover for Adopted by Pentatonix by directionholic
Adopted by Pentatonix
  • WpView
    Reads 598
  • WpVote
    Votes 30
  • WpPart
    Parts 15
  • WpView
    Reads 598
  • WpVote
    Votes 30
  • WpPart
    Parts 15
Ongoing, First published Apr 30, 2016
May lived in an orphanage. Her mom worked as a business woman in 2001. She worked in the World Trade Center. The plane hit her first, and she died. Her dad started keeping her again.  He didn't want her to go to an orphanage. A couple years later, he was accused of murder of one of Mays cousins. So he went to jail. She went to an orphanage after that. All that happened when she was very young, but she understood. Find out what happens in Adopted by Pentatonix.
All Rights Reserved
Sign up to add Adopted by Pentatonix to your library and receive updates
or
Content Guidelines
You may also like
You may also like
Slide 1 of 10
Het Onzichtbare Huis || Bankzitters cover
love or hate? 14+ ( SMUT) cover
De tweede kans cover
Spy cover
Het gewicht van jou cover
Ongezout (BoyxBoy) cover
Onvergetelijke pijn cover
Forever?! with the badboy cover
Partners In Crime cover
roommates with my bully cover

Het Onzichtbare Huis || Bankzitters

11 parts Ongoing

Matthy en Robbie van de Graaf zijn zes jaar oud en delen alles: hun kamer, hun geheimen, hun angst. Robbie praat voor twee, Matthy zwijgt voor beiden. In hun huis aan de rand van het dorp lijkt niets bijzonders aan de hand - tot je beter kijkt. Op school ziet hun meester Raoul hoe Robbie steeds voor zijn broer spreekt, hoe Matthy pas antwoordt als Robbie knikt. Hij vermoedt eerst dat het gewoon 'tweelinggedrag' is, maar de kleine barstjes worden groter. Een tekening met een gesloten deur. Een blauwe plek. Een stilte die zwaarder weegt dan woorden. Samen met zijn partner Koen, orthopedagoog, probeert Raoul te begrijpen wat er schuilgaat achter die gesloten voordeur. Langzaam ontvouwt zich het verhaal van een gezin waarin liefde en angst onlosmakelijk verweven zijn. Sommige huizen laten hun geheimen pas zien als iemand eindelijk durft te kijken. Maar wat als datgene wat zichtbaar wordt, nooit meer vergeten kan worden?