KUMA 2.

KUMA 2.

Reads 142,857
Votes 3,838
Parts 12

Ongoing

Last published Fri, Aug 24, 2018

Soğuk.. Sadece insanın vücudunun titremesi değildir ki. Soğuk insanların birbirlerine olan mesafesi, insanların yüzleşmeye korktuğu korkularıdır. Soğuk küçük bir kız çocuğunun çığlığıdır. Titrek ve korkak. Soğuk ve umudunu kaybeden, ölü bedenlerin yeri... Hayatın asıl rengiyle yüzleşmek istemeyen korkak ve bir o kadar güçlü bir adam... Azad Soydanlı... O her zaman başı dik, övülen, örnek gösterilen bir adam. O dışarıdan güçlü görünen oysa ki içindeki küçük çocukla mücadele etmeye çalışan bir adam. O her zaman dengede tuttuğu terazi de boğuşan bir adam. O içinde yaşadığı acıları göstermemek için çabalayan bir adam... Hiç bir zaman mutlu olamamış bir kadın. Her şeye rağmen umudunu yitirmeyen, sürekli hayaller kurarak o hayalleri yeşertmek isteyen bir kadın. Yüreğinde ki acılarla boğuşan bir kadın... Şevval Soydanlı... Yine hayalleri olan bir kadın fakat hayallerini söndüren bir hayat. Her şeye rağmen şükür eden bir kadın. Yüreğinde her zaman acı olan ve bu acının ara sıra aşkının önüne geçmesine izin veren bir kadın. Sinirlendiğinde gözü hiç bir şey görmeyen bir kadın. Armina Soydanlı... Ve hayat... Her şeye rağmen insanların yüzünü gülümseten hayat. Bazen acı olan bazen tatlı olan hayat. Sen bu insanların yüzünü gülümsetecek misin?

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Content Guidelines