Siyahın Sancısı

Kadın siyahı çok severdi, adam ise siyahın ta kendisiydi.
Sancı Samyeli, siyaha bulanmış bir ruha sahipti. Kalabalığın içinde yanlızlıktı tek hissettiği. Güzeldi, oldukça güzeldi. Eflal, hayatın da hiç bu kadar güzel bir adam görmemişti.
Eflal Aden, oldukça incinmiş ve canı yanmış bir kızdı. Acıtarak sevebilirdi birini ancak acıtarak da sevdi. Canı acıyarak, yaralarını kanata kanata, ciğerleri sızlaya sızlaya, yaşadığı onca şeye ve güven problemine rağmen...
Bu kadar acı çekmeyi haketmemişlerdi. Ama acıydı belki de onları bu kadar güçlü kılan. Acı çeke çeke bağlandılar, bazen mutlu olup, bazen ise huzur doldular. Sevgileri de acıdı belki ama onlar asla pes etmediler.Belki de siyah hayatların da birbirlerine gökkuşağı oldular.
Birbirlerinin hayatlarında kalıcı olup olmıyacaklarını kimse bilemezdi ama, birbirlerinin ruhlarında hep var olacaklardı.

"Eflal'in kendisi siyah sanarken Sancı ile beraber siyah oluşunun hikayesi."