Siyah Süt

Sessizlik.
Sağıma dönüp pencereye baktım. Artık benimle konuşmayacak mıydı?
Burnumu çektim.
Beni tek anlayan insan benimle konuşmayacak mıydı? Hepsi onun yüzündendi. Affedemiyordum onu.
Bağırdım.
Bağırmam kahkahaya dönüşürken yere düşen sigara paketine uzandım, içinden bi dal alıp yaktım.
Tekrar sağıma baktım.
Yoktu.
Elime bir kağıt ve kalem alıp yazmaya başladım. Kalemi yere atıp kağıdı ona bakacak şekilde pencereye koydum.
"Yalnız değilsin dediklerinde hiç olmadığın kadar yalnız hissedersin. Seni özlüyorum."
Arkamı dönmüştüm ki hissetmiş gibi perdeyi açtı. Notu okuduğunda gülmeye başladı.
Ağlıyordu.
Ağlıyordum.
İşte o zaman anlamıştım.
O benim kaybolmuş geçmişim, geleceğim ve mutluluğumdu.
"Bazen özlüyorum derken 'z' harfi fazla gelebilir.