Benimle Kal

Küçükken hep sorarlardı, "Büyüyünce ne olacaksın?" diye. Size de sormuşlardır mutlaka. Ben, hep tamirci olacağım derdim. Tıpkı babam gibi bir tamirci...
Her küçük kız çocuğu gibi ben de babama aşıktım. Hemen yanlış anlamayın. Bir baba gibi aşıktım ona.
Babamın ani ölümüyle sahipsiz iki kedi gibi ortada kaldık annemle, ta ki annem babamın işini devam ettirene kadar.
Kendi halimizde küçük bir tamir atölyemiz vardı. Herkes oje sürerken ellerine biz gres yağı sürüyorduk. Yüzümüz, gözümüz hiç maskara karası olmadı. Ya yanık yağ siyahıydı, ya da egzoz dumanının isine bulanıyorduk.
Liseye kayıt yaptırmamız gerekiyordu ve annem benim hemşire olmamı istiyordu. Bense meslek lisesinin motor bölümünü okumak.
Savaşı ben kazanmıştım, meslek lisesine gidecektim ama yüzlerce erkeğin içinde tek bir kızın şansı olur muydu? Bir karar almıştım, okula bir erkek gibi başlayacak ve öyle bitirecektim. Babamın eski bir ahbabı olan okul müdürünü ikna etmem zor olmamıştı. Gözümdeki kararlılığı kim görse tamam diyebilirdi.
Bakalım bundan sonra ne olacak? Buyurun hikayemize...