Bir Damla Kan

Gözlerimi nihayet açabildiğimde çürümüş et ve kan kokusu hemen burnuma doldu. Yüzüm anında buruşurken etrafimdaki seslerin ve dokunusların farkına varmam uzun sürmedi. Tabi bedenimi kasıp kavuran ateşinde öyle.
Karnımda toplanan ve tüm vicudumu saran acı öyle korkunç ve dayanılmazdı ki anlatacak kelime bile zor bulunurdu.
Bogazımdan tırmanan ve geride kalan herşeyi gerçek dışı kılan acı vardı sadece iliklerimden kemiklerime kadar işlemiş
gecmişimde .salt bir şokla gerildi bedenim ve sesler netleşti, sanki boğuluyorum ve bana yardım edebilecek tek kişi kalmıştı. Kulaklarımı sagir edecek bir feryat koptu çatlamış dudaklar arasından .ve bilincim bu sefer insafsız bi karanlığın pencesindeydi. Ölüydüm ben artık.