NOTASIZ YIKIM

Ve ben, nefretimle büyümüştüm. Her doğum günümde bir yaş daha ben değil, nefretim büyüyordu. Kaybetmiştim,zaten hep kaybediyordum. Duvarlarım kendimden büyüktü. Ben kollarımla ifade ederdim her şeyi. Konuşmak insanın gereksizliği. Oysaki sarılmak, koskoca bir devrim . Değerli birkaç şey vardı, ailem ve notalarım. Kendimi notalarla anlatmayıda seviyordum. Notlarımı yıkmasalardı.Şimdi hiç bilmediğim bir yerde, yeniden hikayemi yazıyorum. Ben onun kollarında kendimi imkansıza teslim ediyorum. Boztepe, ya bizi tuz edeceksin ya da buz. Biz, müzik notaları gibi sonumuzun ne olduğunu bilmeden gidiyoruz. Bu yolda en çok denize aşık oluyoruz. Dalgalara teslim ediyoruz kendimizi. Dalgaların notalarını yazıyoruz birlikte. Kitaplarda buluyoruz birbirimizi. Kendi müziğimizi yazıp, yeniden kuruyoruz hayallerimizi. Desteğimiz oluyor notalar. Biz bir yıkımın altından notalarımızla kalkıyoruz.
BOZTEPE & POYRAZ