My Secret Love

My Secret Love

  • WpView
    Reads 3,049
  • WpVote
    Votes 91
  • WpPart
    Parts 17
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Sep 24, 2017
In that moment he needed to kiss her, hug her, love her, mark her as his...just as she needed to be kissed and loved by him.. She just wanted to forget everything...the current situation they are in. She just wanted to let go of her feelings. "I've been dreaming of this moment my love." impit na sambit ni Liam sa kanya habang hinahalikan nito ang mga labi niya. Gusto niyang sabihin na siya din. Pero hindi niya masambit ang mga katagang iyon. Nilalamon na ng init ang puso at isip niya. Nangingibabaw na ang damadaming matagal na panahon ng itinatago. Pero kaya niya nga ba? Kaya niya bang panindigan ang nararamdaman sa kabila ng sitwasyon nila? Ano ba ang dapat niyang gawin? Palalampasin na naman niya ang pagkakataong ito? They merely have this second chance. Tadhana na mismo ang gumawa ng paraan. Is she going to ignore it?
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Salamisim
  • Hello, Dear Bestfriend
  • Erroneous Identity
  • THE SEX GODDESS
  • Mahal ko o Mahal ako?
  • Minsan
  • Getting Over You
  • CHANCES OF LOVE
  • The Pain In Love
Salamisim

Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.

More details
WpActionLinkContent Guidelines