CAN KIRIKLARI

Daha ne kadar gizleyeceğiz? Hayat ne kadar acımasız olursa olsun bana çok şey öğretti. Acılarım anı olduğu gün büyüdüm. Bir adam vardı bir de kadın. Ve kadın adamın yaralarını sardıkça adam yara oldu kadına. Kadın kan revan içinde kaldı. Kaç kelimeye sığardı bu bitmişlik bu hayal kırıklığı. Sığmıyordu taşıyordu. Benim acılarım kelimelerimden hatıralarıma taşıyordu. Sonra Kadın sevmedi kimseyi. Ne adamı ne de kendini. Yalnız yaralarını sevdi, hala yaşadığını hissettirdikleri için. Adam gitme dedi, kadın kalma dedi saydı. Adını mutluluk koyduğu hatalarıyla yol aldı. Fakat ne adamda kalabildi ne kendinde. Herkesi aynı anda terk etmenin adı ölümmüş. Kadın öldü. Çünkü adamla beraber herkesi terk etti. Bir adam ve bir kadından geriye bir adam kaldı, bir de hiç bir yerde kalamayan kadın...
Kadın canım dedi adama. Adam canından can aldı kadının. Sonra mı sonra buralar hep can kırıkları...