Lanet

Hızlıca nefes almaya başladı, artık bu curcunadan, bu mahvolmuşluktan bıkmıştı Deimund. Sanki nefes alamıyormuşçasına boğazını sıkı sıkıya tutmaya başladı. Artık bu çileye son vermek istediğine neredeyse emin olmuştu. Silahını çekecek, bu çileye son verecek ve sonunda ruhu serbest kalacaktı. Belinden silahını yavaşça çıkardı ve kafasına doğrulttu. Birçok kere ölümünün nasıl olması gerektiğini düşünmüştü. Kendini bir uçurumdan aşağı mı atacaktı, yoksa aşırı dozda hap alarak, evde sessizce ve en acısız şekilde mi ölecekti? Kızının olduğu evde ölemezdi. Onun ölü bedenini ilk o görürse çok acı çekerdi. Babasının o cansız bedenini görmesine asla izin veremezdi. Hayır, bunu yapamazdı. Aklına yeni bir fikir gelmişti. Karısının canice ölmesindeki araçlardan biri olan ve onu sonsuzluğa, yok olmuşluğa sürükleyen silah ile kafasına sıkacaktı. Böylece bu cani silahın şöhretine bir kişi daha eklenecekti. Evet, bu en mantıklısıydı. Hem polisler kızına onun cesedini göstermeyecek, hem de böylece karısını öldüren silahla, bu şerefe ermiş silahla kendi ölümüne sebep olacaktı. Parmağını yavaşça tetiğe koydu, parmağını son kez hareket ettirmeye çalıştı.