Sonradan Sessizlik

Sınıftakilere iğrenerek bakardı. Ya insanlara küstü. Ya da kalbi katranlıydı. Nefret dolu bakardı bana ve etrafında ki herkese. Bazı sabahlar olurdu. Çantamı sınıfa koymaya gittiğim de elinde ki kalemle önünde duran kağıda bir şeyler çizerdi. Gördüğüm kadarıyla resmi iyi değildi. Ama o bıkmadan, usanmadan çizerdi. Dersi dinlemediği zamanlar olsa bile okul birincisiydi. Yani o kendi ütopyasında takılırdı. Kendi kurduğu insanlarla dans eder, onlarla sohbet ederdi