Hayat beni ittiğinde

Bu bi hikaye değil.Bi kurgu değil.Benim hayatım.Kahraman benim.Ustaca yazmıyorum gerçek bi yazar değilim elbette.Sadece hayatımın en yakıcı kısmını buraya yazmak istedim.Hayat aşkı benimle tanıştırdığında çok savunmasızdım .Aşktan kaçtım.çünkü acıdan kaçtım hep saklandım en yakınlarımın aşk acılarına kulak tıkadım.Aşk fimleri izlemedim,duygusal kitaplardam kaçtım.Çünkü aşkı tanımak istemedim.Ama hayat önüme öyle bi insan koydu ki ilk gördüğüm anda bile hayatımın değişeceğini anladım.Karşılıksız olacağını bile bile atladım yangının ortasına.Hergün uzaktan uzaktan daha çok sevdiğimi hissetim.Aylarca tek kimseye demeden sevdim.Sevdiğim adamın annesiz büyüdüğü biliyodum sadece.Ona yakın oldum acılarını dinledim acılarına dokundum.Anlatmaya utandığı göstermekten çekindiği her acıya dokundum.Bana bağlandığını hissediyodum gün geçtikçe.Ama benim gibi değil.Aşkla değil sevgiyle değil.Sizi annesiz terkedip gittimi bilmiyorum.Yıllarca tek bi fotoğraflamı tanıdınız annenizi bilmiyorum.Yıllar sonra aşık olduğunuz kadının annenize ne kadar benzediğini farkettiğiniz anda ne hissetiniz bilmiyorum.Ama ben sevdiğim adam bunu yaşamıs bende ben bilmiyodum bunları.Aylar sonra dayanamadım söyledim ona olan hislerimi.Karşısında nefesim kesildi dilim tutuldu içimden yüzlerce kez dua ettim.Ve derin bi nefes alıp gözlerine bakmaktan kaçınarak sevdiğimi söyledim.Kafamı kaldırmadım bakışlarından korktum.Nasıl baktığını görmek ürkütürdü beni o an napsam diye düşündüm saniyeler asır oldu sanki ellerime bakıyodum parmaklarıma .Titremesine engel olamıyodum.Sonra yavasca gözlerine baktım .Ömrüm boyunca unutamıcam o bakışı biliyorum.Nefret vardı evet öfke vardı anlayamadım.Sevdiğim için bana neden kızdı? Büyük bi suçmuydu bu neden böyle baktı diye düşünürken tek kelime etmeden gitti.