BOŞ TUVAL

Gözlerinin tekini kapatarak mükemmel bir göz kırptı ve öyle bir güldü ki,sanki o anki duyguyla ağlayacak gibiydim."Bul beni,"diye fısıldadığında irkilerek yatakta doğruldum.Elimi yüzüme kapatarak alnımı ovuşturdum.Odanın içindeki boya kokusu beni baymaya başladığında camın kenarına giderek etrafa baktım.Hava kararmış,çoktan akşam olmuştu.Bulutlar küçüklüğümde benzettiğim bir sürü şekil gibi,yine şekillenmişti.Dudaklarımdan küçücük bir tebessüm geçti.Odaya ufak bir bakış attığımda tuvaldeki resim dikkatimi dağıtmıştı.Ayaklarım benden bağımsız olarak o tarafa yönelmiş,çoktan tuvali bilinçsizce ellerimin arasına almıştım.Dudaklarımdan küçük bir oflama çıktığında göğsüm inip kalkmaya başladı.Ayağa kalkıp tuvali kenara bıraktım ve boş olanı elime alıp yerine koydum.Fırçayı alıp yine gözlerimin aşina olduğu gülüşü çizmeye çalıştım.Sadece çalıştım.Soluduğum her nefeste,kalbimin her atışında yalnızlıkla harmanlanıyordum.Nefes alışverişlerim işkence olmaya başlamış,tuvalimin karşısında yaklaşık 4 saattir put gibi dikiliyordum.Boyayı fırçama almıştım ancak ne çizmeye cesaret edebiliyordum ne de elimden fırçayı bırakıp yatağıma dönebiliyordum.Kendimle olan çelişkim saatler sonra işkenceye döndü.Bacaklarım ağrımaya,göz kapaklarım iznim olmadan kapanmaya başladı.Onu bulabilecek miydim?Yada en önemlisi cidden böyle biri var mıydı?

-EsrAleyna.