İlk Nefes

Günden güne dibi gözükmeyen o karanlık kuyu beni içine çekmeyi rahatlıkla başarıyordu. Dış dünyamla bağlantımi kesmiş, parmaklıklar arasına sıkışmış dünyamda oksijeni içime çekmek daha da zorlayıcıydı. Vücudumdaki organlarımın birer birer küçüldüğünü, ardından kuruyup sonra da çürüdüğünü hissediyordum.
Bütün organlarımın işlevlerini yitirdiği vakitte, en son kalbime gelmişti sıra.
Fakat sonra bir şey oldu,
Çürüme aşamasında olan kalbim konuşmaya başladı bir anda.
"Bu senin son şansın." Diyordu, hızla gelişen çarpıntısıyla.

Ya O'nun peşinden git,
Ya da hayatının hayaleti ol...

~~~

"Ellerim, ellerinle buluştuğu andaki inanılmaz kan akışını iliklerime kadar hissediyorum."
-Özgür Erbay-

"Tıpkı seni ilk gördüğüm andaki çürümüş kalbimin kan pompalaması gibi..."
-Rüya Sayan-