Haketmemiştik Biz

"Yapamam anladın mı ? Yapamam. O benim canım, herşeyim.Bunu ona yapamam. Ölmüş olması bir şeyi değiştirmez. Hem ne derler bilirsin 'Şehitler Ölmez. "
İçimde hissettiğim acıyla ona bakıyordum.Beni unutmamasına sevinsem mi yoksa gözlerine baktığımda ölümden de daha ağır bir acı yaşayan adamın haline üzülsem mi bilemiyordum. Onun yerine koymaya çalışıyordum kendimi eğer Almia bana böyle şeyler demiş olsa ne yapacağımı kestiremiyorumdum. Aşık olduğun kadının kalbinin başka birine ait olduğunu düşünmmesi ne kadar sevinilesi bir durum olabilirdi ki ?
Tekrar konuşmaya başladığında genç adamın yüzünde gördüğüm ifadeyi görmemeye yeğlerdim.
" Özür dilerim sen sadece bu acıyı unutmam için tutunacak bir dal oldun. Ben o an ki acıyla farklı hissettiğimi düşünmüşüm. Özür dilerim. Uzun süre senin bir hiç olabilme durumunu kabullenemedim ama...öyleymişsin. Çok çok öz-"
Sözlerinin devamını getirmesini engelleyen genç adamın susması için kaldırdığı eli ve kontrolsüz çıkan sesiydi.
"Kes !" diyerek çıktı bulundukları odadan genç adam.
Şu durumda onun ne yapacağını ben bile kestiremiyordum. Ancak içeriden yükselen ses gelecek acıların sembolü gibiydi. Hem onun, hem Almia'nın, hemde benim. Onun canı yandıkça benimde yanacaktı çünkü.

"Beria ! Bartu ! Hazırlanın. Dönüyoruz."

Belki başka bir aşka yelken açıp unutacaktı bu yaşadıklarını genç adam. Belkide o acıyla gömülecekti toprağa.
Oysa en acınılacak durumda olan kişi ise Almia'ydı. Bunu söylemek bana zor gelse bile dizlerinin üstüne düşüp attığı sessiz acı çığlığı sonuna kadar haketmişti.