Parantez İçi

Yine karşımda şimdi.Korkuyor muyum belki biraz ama kalbim ağrıyor her bir bakışında.'Canım' dediğin insandan nasıl beklersin ki böyle bir şeyi.Sessizce yaptığı oyunlarını oynamasına izin vermişken üstelik!Erva!Kendine gel!Ağrıyan kalbine derman arama,işi kökten hallet ki;o da sen de kurtulasınız bu acıyla yanan kalplerinizden."Gel" diye bağırıyorum birden ve ellerimi 'ben masumum'der gibi kaldırıyorum yavaşça gökyüzüne.Sonra gözlerini görüyorum.İlk defa gördüğüm o bakışlar beni benden alırken,beni benden alan bakışları değil elleri oluyor.Kalça kemiğime doğru inen sıvıya gidiyor ellerim ve birden bir sızlamayla inliyorum."Ahh" canım acıyor.Hemde çok.Ama kalp ağrımın yanında bir hiç oluyor o ağrı.Yere düşen bedenime verdiği emir gibi gözlerime de emir veriyor beynim ve son bir kez bakıyorum.Görebildiğim tek şey aşık olduğum adamın gözleri oluyor,fakat kalp ağrım diniyor yavaşça.Huzura kapılmaya benziyor.Sevdiğin adamın kollarında ölmek.Daha ne isteyebilirim ki?