Davacıyım Hakim Bey !

Yavaş adımlarla yanıma yaklaştı.Mavi gözleri zor aydınlanan odada parlıyordu.Ellerini iki yanımda ki duvara sabitledi.Yutkundum.Beni bu kadar korkutması normal birşey değildi.
-Ah portakal kafa.
Senin bu uçsuz bucaksız hırsına bayılıyorum. Gerçekten beni geçebileceğini mi sanıyorsun ? Diye sessiz ama ürkütücü bir tonda konuştu.Onun beni korkutması için bağırmasına gerek yoktu.Bir bakışıyla da ben köşeye sinebiliyordum.
Cevabını tekrar yutkunurak vermiştim.Boğazım yanıyordu.Güldü ve her zaman dediği şeyi tekrar söyledi.
-Pabucumun avukatı.
Benimle böyle dalga geçemezdi.Buna hakkı yoktu ama ben alayla söylediği şey karşısında hiçbir şey söyleyemedim.
Sustum ve mavi gözlerinde kaybolmayı tercih ettim.