Deli Divane

İçinden gelen bir sesle yatağından ayağı kalktı adam. Düğmeye basıp hemşirenin gelmesini bekledi. Hemşire kilitli kapıdan içeri süzüldü. Hemşire kadına dikkatlice baktı delikanlı.

"Kalemim bitti. Bana yeni bir kalem verir misiniz? Kağıdımda bitiyor. Kağıtta verirseniz mutlu olurum." Hemşire acıyla genç adama baktı.

"Rüzgar, vazgeç artık. Öldü o. " Rüzgar kaşlarını çattı. Hayır! Ölmemişti o!

"Hayır ölmedi o! Bak anlamıyorsunuz. Beni özledi,beni bekliyor. Gitmem gerek. " Hemşire kadın kapıdan çıkıp gitti. Rüzgar tam kapıya ilerleyeceği sırada kilit sesiyle olduğu yerde durdu. Tekrar gidip yatağına uzandı. Meleğini düşünmeye başladı. O güzel kumral saçlarıyla, eşi benzeri olmayan yemyeşil gözleriyle ve o gamzeli gülümseyişini aklına getirdi. Gülümsedi yavaşça. Bu kadın ölemezdi. O mezarın içinde yatan o kadın meleği değildi...