Varcure

Puste, czarne jak smoła tęczówki przykrywające prawie całe białko oczu zwróciły się w naszym kierunku, a mleczna cera kobiety zamigotała lekko, prawie niezauważalnie. Zaczęła się roztapiać w ten ciemny odcień, tylko po to, by przybrać prawdziwą formę Varcurii.
- To symulacja? - Słaby głos towarzyszki odbił się echem po pustym korytarzu.
Z pyska bestii wydobył się ostrzegawczy warkot podobny do zgrzytania metalem o szkło, a zaraz po tym seria dźwięków tłuczonego szkła. Była wściekła; wąsy z żądłami uniosły się powyżej podłużnego pyska, szaleńczo przecinając powietrze. Nawet nie zdążyliśmy mrugnąć, a chude ciało skoczyło w naszym kierunku, obrażając ostre kły i plując mieszaniną rtęci i kwasu.