Ben hep kalbimin etrafına duvarlar ördüm. Çünkü ne zaman içimi açsam, yarım bırakıldım. Hiç kimse gerçekten "benim" olmadı. Sonra Deniz çıktı karşıma... Sessizdi. Soğuktu. Ama her bakışında yüreğimi kavuran bir sıcaklık vardı. Beni anlamadan, beni çözmeden bile içimdeki en yaralı noktaya dokunmayı beceren o adam... Ona yaklaştıkça kalbimin eski yaraları sızlamaya, ama aynı zamanda iyileşmeye başladı. Aşkın cesur olanlara verildiğini sandım hep. Meğer aşk, en çok korkanları buluyormuş. Fakat her güzel şeyin ardında bir gerçek saklıdır. Onun geçmişine dair öğrendiğim her detay, beni hem ona daha çok bağladı... Hem de içimdeki korkuları yeniden uyandırdı. Ben sadece aşık olmak istemiştim. Ama kalbimi verdiğim adamın gölgesinde... Bir sır yatıyordu. Belki de aşk, düşündüğümüz kadar sıcak değildi. Bazen en çok sevdiğin kişi, seni mavinin en soğuk tonlarına bırakır. Ama ben biliyorum: Onun buzunu eritecek kişi... Benim.
Più dettagli