So young, So damaged.

Μέσα στην βαβούρα που αντηχούσε στις αποβάθρες ακούστηκε στα μεγάφωνα και η αναχώρηση του τρένου που έπρεπε να πάρω. Χωρίς δεύτερη πλέον σκέψη σηκώθηκα από την θέση μου προσπαθώντας να αγνοήσω το τρέμουλο που πάλευε να λυγίσει τα γόνατά μου εδώ και ώρα όπως και το χτυποκάρδι του πανικού, που ένιωθα μέσα μου, έχοντας στο μυαλό μου τις τόσες αλλαγές το διαφορετικό, το άγνωστο για εμένα, που με περίμενε στον τερματικό σταθμό του τρένου, που καθώς θα πατούσα μέσα θα ξεχνούσα την παλιά μου ζωή για να καλοδεχτώ μια καινούρια, τόσο διαφορετική και ουτοπική για εμένα. Ένιωθα πως έκανα το σωστό πια. Τέρμα τα λάθη. Θα άφηνα τα πάντα πίσω. Ναι, φοβόμουν. Και μάλιστα πολύ. Μα όπως όλοι είμαι άνθρωπος, και όπως όλοι φοβόμαστε το άγνωστο, έτσι κι εγώ. Μα δεν σημαίνει ότι είναι πάντα λάθος. Ειδικά άμα ζούσε κανείς μια ζωή σαν την δική μου, σίγουρα το άγνωστο θα ήταν πολύ καλύτερο από το γνωστό παρελθόν του. Δεν είναι πάντα επιλογή σου το τι θα ζήσεις, βέβαια, μα είναι στο χέρι σου να το αλλάξεις. Μπήκα στο τρένο και κάθισα αναπαυτικά στην θέση μου, αποκλείοντας τον κόσμο γύρω μου με τα ακουστικά μου, ενώ οι