Eksik

Ruhum çoktan kendini kaybetmişti. Bulmaya çalıştıkça da dağılıyordu.
Küçük bir kız çocuğu vardı. Elinde hayalleriyle Anne ve Babasına doğru koşuyordu. Düştüğün de onu kimse kaldırmamıştı. Yaralar içinde kendisi kalktı... Kendisi büyüdü...
Ama her zaman eksik...Sessizliğinin içinde çığlıkları vardı ama onu kimse duymuyordu.
"Ruhumun parçalandığını hissediyordum. Bilinmemezliğe doğru ilerliyordum. Her taraf karanlık korkuyorum. Artık ölüyorum yavaş yavaş...Gözlerim kararıyor ve kendimi bırakıyorum...Bir umut yok çünkü çoktan bitmişti umutlar...

Peki ya umut etmekten nefret eden bir kızın karşısına bir Umut çıkarsa...