Zincir

İçinde vakit süregeldikçe kıvılcımlanan, içine sığamayacak kadar büyüyen ve patlamak üzere olan bir kin vardı. Kim olduğunu dair hiçbir şey bilmediği, ya da duymadığı bu bilinmeze karşı kendini o kadar güçlü hissediyordu ki karşısına en kudretli varlık çıksa dahi onu alt edebilecekmiş gibi. Ruhunun derinliklerinde "Ben geliyorum." dercesine kendini ortaya çıkaran bu intikam duygusu bedenini esir almış ve onu sonsuzluğa uzanan bu eşsiz karanlığa sahip kuyuya düşmesine engel koyuyordu.
"Kardeşim...boğazında düğümlenip söyleyemediğin onca sözü ve kalbinin sızısını alıkoyamadığın için vuramadığın o darbeler için pişmanlık duymadan rahatça uyu. Acı seni pençeleriyle kavradığında içinde bir yerlerden kopan o acı çığlıkları aldırış etme. Gelecek için süslediğin o hayallere ulaşamadığın için doyasıya gülemeyeceğin kahkahaları bir kavanoza saklayıp bana ver. Bütün bunlara sebep olan bu bilinmeze karşı yapmak isteyip yapamadıklarını hallolmuş say. Hepsiyle savaşmak için hiç olmadığım kadar hazır ve güçlü hissediyorum. Geç bile kalıyorum, yelkovan akrepin üstünden tam 3 defa geçti."