W objęciach ciemności

Klnę cicho pod nosem i mrużąc zaczerwienione oczy, patrzę na postać stojącą naprzeciw mnie. Jestem zagubiona. Ogarnia mnie ogień. Duszący, brutalnie trawiący moją skazaną na wieczne potępienie duszę. Uchylam spierzchnięte wargi, krztusząc się powietrzem przesiąkniętym dymem. Moje źrenice rozszerzają się, gdy spowita mrokiem postać zmierza w moją stronę. Chcę uciekać, ale z powodu liżącego moje stopy ognia, upadam na kolana i walczę o kolejny oddech. Unoszę swój wzrok i kieruję go na mężczyznę, który z niesamowitą gracją i szybkością pokonuje dzielącą nas odległość.

- Bianko, - moja głowa boleśnie pulsuje, gdy słyszę jego niski głos. - Wstań i dołącz do mnie, a Twoje męki się skończą. - odpowiada po chwili, a ja spoglądam z przerażeniem na jego wyciągniętą w moim kierunku dłoń.

Nie chcę umierać - pragnę wymamrotać, ale spomiędzy moich suchych warg wydostaje się jedynie przeraźliwy kaszel. Obraz przed oczami niespodziewanie zamazuje się, a ja chwytam się jak tonący brzytwy, którą jest jego lodowata dłoń.

Jestem stracona, na wieczność.