Zihnimdeki Kırıklar

Alnını alnına dayadı Evren'in. Derin derin nefesler alıyordu, birkaç saniye öyle kalıp geri çekildi. Evren, parmaklarının üzerine yüklenip dudakları ve yanağı arasında kalan ince çizgiye masum bir buse konudurdu. Ardından geri çekildi. Gözleri dolmuştu, herkese zehir akıtan o ürkütücü gözleri dolmuştu.

"Evren biz iki yanlışız. Biliyorsun değil mi? Dedi. Sesi titriyordu. Avuçlarını yanaklarına koydu. Gözyaşlarını sildi Adem'in.

"Biz iki yanmışız biliyorsun değil mi?" Diye devam etti. Ardından elerini indirip kollarını sardı Evren'i. Birkaç saniye öyle kalıp saçlarını kokladı kızın. Ardından geri çekildi. Eğilip dudaklarını dudaklarıyla buluşturdu birkaç saniyeliğine. Ardından alnına ve yanağına.
'Bir veda busesi...' diye düşündü Evren. Öyle mi olacaktı?

"Ben kendimi yaktığım gibi seni de yakmak istemiyorum Mimoza. Ben seni kendi acımda kavurmak istemiyorum."

× × ×

Ah yüreği kanayan zehir gözlü adam. Sorsaydım neyin var diye, ben iyiyim derdin. Mutsuz musum desem, benim bir kalbim yok derdin. Dudakların acının kavrulmuş haliydi, göremezdim. Nasıl yaşadın bunca zaman desem güler geçerdin. Ben aslında sevgisizlikten çürümüş bir adamım demezdin. Ben işe yaramaz bir adamım derdin de, sihirli parmaklara sahibim demezdin.

Kapak Tasarımı: yarencakir1