ISSIZ KADIN

Düşüncelerim ıssızdı, karanlıktı. Karanlıktan korkuyordum ve bu karanlıktan kaçmaya çalışmam da imkânsızdı. Kaçtıkça battığım anılar ise her seferinde başka bir acıya sürüklüyordu beni. Ben bu çıkmaza çocukken düşmüştüm. Küçük bir kız çocuğuyken.

Mutsuzluğa alışmış, hayattan beklentisini kesmiş bir kız çocuğuydum. Zor şartlar altında sahip olduğum bir mesleğim vardı. Elimdeki tek varlığım mesleğimdi.

Yalnızlıkları olan bir kız çocuğuydum. Hayata tek başına tutunmak zorunda kalmış çaresiz bir kız çocuğuydum.

Yüzme bilmeden okyanusta mahsur kalmış bir kız çocuğuydum. Nasıl yaşayacağımı bilmeden tek başıma kalmıştım. Ne yaşamayı öğretecek büyüğüm vardı nede yaşamayı sevdirecek küçüğüm. Bendim büyük ve de bendim küçük.