Talk me down.{BoyxBoy}

«Μπορεις να κρυβεσαι απο τον κοσμο, να λες ψεματα και να απαρνιεσαι την αληθεια, αλλα δεν μπορεις να κρυφτεις απο εμενα, Alex. Γιατι οταν με κοιταζεις βλεπω το παθος να καθρεφτιζεται στο γαλαζιο των ματιων σου, γιατι οταν σε ακουμπαω ανατριχιαζει ολο σου το κορμι, γιατι ξερω οτι με ποθεις οσο εγω, ξερω οτι το κανεις, για αυτο σταματα να κρυβεσαι.» αναφωνισα εκνευρισμενος, κουρασμενος απο ολη αυτην την παραλογη κατασταση. Με κοιτουσε στα ματια, τα χειλη του δεν κουνηθηκαν ουτε εκατοστο για να προφερει τις λυτρωτικες λεξεις που απεγνωσμενα αναζητουσα. Ειχε φορεσει ξανα το προσωπειο, ειχε μεταμορφωθει σε αγαλμα. «Πες κατι.» τον παροτρυνα ηρεμος πια, μην αντεχοντας ολη την σιωπη που καλυπτε το δωματιο.

«Σαγαπω.»

Ο Harry, ενα δεκαοχταχρονο κοκκαλιαρικο αγορι, ανυπομονει να αφησει πισω την βαρετη ζωη στην μικρη πολη οπου μεγαλωσε, και να αρχισει το πανεπιστημιο. Η μοιρα ομως δεν τον προετοιμασε για αυτο που τον περιμενει με την αφιξη του εκει. Ο Harry θα πρεπει να ερθει αντιμετωπος με τον Alex, τον καυτο συγκατοικο του, καθως και τις συμφορες που θα του προσφερει η συγκατοικηση τους.