S.T.H. something

Dom bez drzwi i okien.
Dwoje lokatorów - Tygrys i równie niebezpieczna dziewczyna.
I jeden gość, odwiedzający ich po każdym zachodzie słońca.
Walka jest monitorowana, widzowie stawiają na swoich faworytów, a ceną przegranej jest śmierć.
Kiedy COŚ przychodzi w odwiedziny, zamiast ciepłej herbaty i ciasteczek szykuj broń. Jedynym poczęstunkiem będziesz ty.

O KSIĄŻCE I AUTORCE
Bohaterka mojej opowieści jest odzwierciedleniem mnie samej. Młodej dziewczyny pogrążonej w walce każdego dnia. Wyimaginowane potwory z opowiadania są metaforą moich realnych problemów. Każdy jest inny, każdy równie dla mnie niebezpieczny, a kiedy stworzą watahę - są zbyt potężne, nie do pokonania. I choć są przy mnie przez całą dobę, atakują tylko po zachodzie słońca. Tuż przed snem, gdy leżę w ciemnościach, zbyt zmęczona by stawiać im opór. Moja bohaterka ma chociaż nóż, by się przed nimi bronić. Ja jestem wyposażona jedynie w poduszkę, która wchłania moje łzy. Tak jak z odniesionych w trakcie walki ran, Anaetha krwawi, tak z moich ran płyną łzy. Jedyna różnica polega na tym, iż krew jest oznaką ran fizycznych, zaś łzy - duchowych, których nie da się owinąć bandażem by je ukryć. Z czasem ran jest zbyt wiele. Bohaterka się wykrwawia, zaś ja jestem pozbawiona jakichkolwiek łez. Ona umiera fizycznie. Ja umieram duchowo. I choć wbrew pozorom ona umiera naprawdę, śmierć duchowa jest po stokroć razy gorsza. Ona znika. A ja zostaję, martwa w środku, nadal egzystując i męcząc się niemiłosiernie w tej pozbawionej już uczuć i barw rzeczywistości.