Güzel...

Pencereye küçücük çakıl taşı geldiğinde herkes uyuyordu. Güzel, yattığı yerden yavaşça sıyrıldı. Parmak uçlarında yürüyerek perdeyi araladı. Sokak lambasının altında pencereye bakan "onu" gördüğü için kalbi yerinden çıkmak ister gibi çarpıyordu. Sesini bile duymamıştı. Bakışları onu bu hale koyuyorsa kim bilir dokunduğunda nasıl yanacaktı bedeni...
Dokunulmak...
Annesi geldi aklına...
Sonra içerden bir tıkırtı duydu. Ani bir hareketle perdeyi kapatıp yatağına döndü. Gözlerini kapattı ve "onu" düşlemeye başladı. Konuşmaya başladılar düşünde... Güzel şeyler söylüyordu hep... Çok hoşuna gidiyordu doğrusu... Düşler aleminde bir kelebek kadar özgür, sevgiye doymuş, sevmeyi bilen mutlu biriydi o, gerçek tam bunun tersi de olsa. Sabah uyandığı gerçek hayatına düşlerindeki mutlu "Güzel" ile uyanıyordu... "O" herşeyi değiştirmişti.