Derin Düşünceler

Hayat hikayelerdeki gibi mi ?
Birini mi beklemek gerekiyor kurtulmak için bu viran yerden ? Yoksa o biri biz miyiz ?
Zamana inat yaşıyor gibiyiz bizden öncekiler neler bırakmış görmüyoruz bile etrafıma bakıyorumda çoğu zavallı bu insanların yaşamayı unutmuş küçük canlılar.
Yazmayı sevmiyordum eskiden neye yarardı ki ? Kim okuyacaktı yazdıklarımı anlam verememiştim yazarlara.
Sonra günler geçtikçe dostlarımın azaldığını hatta benim onlardan uzaklaştığımı onlara güvenmediğimi gördüm.
Kağıt ve kalem o gün güzeldi işte. Bir kadınla tanışmıştım. Gözleri elaydı gülüşü masmavi, saçları ise çöl yangınları gibiydi.
Kağıt anlamıştı derdimi ne yazsam umut ekliyordu sanki satırlara. Ardına bakmadan gideceğini düşünmemişti galiba.
İnsan kadar saftı kalem fazla bastırınca güzel yazacak sandı heralde yırttı tüm sayfayı.
O gün kağıt öldü. Sırf bu yüzdendi kağıtları top top alışım tekrar dirilirmi diye kalem özür diler mi diye ama git gide dahada büyüdü kavgamız.
Aşkı unutmuştum. Kalem ile kağıt barışmıştı çoktan. Yazar kaybolmuştu kaderin o ince yaprakları arasında.
Son bir kurşunu kalmıştı galiba ya kendi kafasına yada o umutsuz aşığa sıkacaktı.
Affı olmayan bir gidişti bu ama unutmak vardı işin ucunda kalem yapıştı silah tutan ele hafifleyecekse yaz dercesine yazar tutamamıştı göz yaşlarını son bir satır yazdı kağıda.
'' UMUTTU unuttu... ''