Umudumun Umutsuzluğu

Yağmurda yürürken ağlayarak avunmayı bilir misin? Gözlerinden dökülen yaşları siler her su damlası. Serindir nefesi ,dokunuşu... Ağladığını akan gözyaşının kirpiklerine ve yanaklarına bıraktığı ılık sıcaklıktan anlarsın. Ne kadar damla düştüğünün önemi kalmaz o saniyelerde. Göz kapaklarını kapayıp açtığında değenir incilerinin yakarışları. Bir an ağladığın için kendine kızar ve artık kızdıkların için ağlamaya devam edersin. Bir kenara oturmak geçer içinden. Saatlerce hıçkırıklara boğulabilmek için. Buna ihtiyacın olduğu için. Kimse geçmesin o sokaktan, o yoldan ! Tek bir adım atan olmasın. Tek bir konuşan , ne oldu diye soran , arayan... Kimse olmasın. Bacaklarını kollarına sararak alnını dizine yaslayabileceğin bir köşe bulabilmek... Aslında tek istediğin unutulmaktır. Senin unutamadıklarına inat unutulmak...!