KARTANESİ

Mizah içinde # 184

Alparslan, Oktay ve Çağrı.

Birisi acısına rağmen susardı, birisi acısını yok edebilmek için etrafındakileri parçalardı, birisi ise... Ben söylemeyeyim siz anlayın;

"İçimde çok şey birikti be Çağrı. Canım yanıyor..." dedi Alparslan usulca.

"Ben, içimde biriken ne varsa hepsini tuvalete bırakıyorum. Oh mis. Ne dert kalıyor ne tasa. Tavsiye ederim, sende dene."

Alparslan sinirlendi. "Bu işler sıçmakla olmuyor!"

"Oluyor işte. Olmasaydı, yaşadıklarıma rağmen hala gülebiliyor olur muydum?.."

❄

Oktay dişlerini sıktı. "Beni sinirlendirme kadın!"

Kadının gözbebekleri titreşti, "Sen her zaman sinirlisin be adam."

Oktay elini göğsüne bastırarak konuştu. "Bana deli mi diyorsun?"

Duruşunu hiç bozmadan "Hayır demiyorum," dedi kadın. "Çünkü, deliler bile seni görünce hallerine şükrediyor."

❄

Gözyaşlarına hakim olamadı kadın. "Yere düşen her kartanesini bir melek taşır demişlerdi bana. Eğer yalan değilse, ben neden bu haldeyim. Hiçbir melek taşımak istemedi mi beni?"

Karşısında ağlayan kadına baktı Alparslan. O'nun ağlamasına dayanamadı. İçi gitti. "Benden melek olmaz... Olsa olsa kanat takmış fok balığı olur."

Kadın gözyaşlarının arasından gülümseyince kalbi hızlandı Alparslan'ın. "Ama söz veriyorum, seni ömrümün sonuna kadar taşıyacağım; kırmadan, incitmeden..."

❄

Gülümsedi Çağrı ve anlatmaya başladı. "Seni ilk kez gördüğüm zaman karnıma öyle bir acı saplandı ki... İki büklüm oldum, yolun ortasında kalakaldım. Dizlerimin bağı çözüldü, yere yığılacağım sandım."

Çağrı'nın anlattıklarını dinleyen kadının içinde sevinç dalgaları yükseldi.

Çağrı kahkalarına engel olamadı, " Sabah yediklerim bağırsaklarımı bozmuş. Meğersem ishal olmuşum..."