Sonluq

Sonluq.. Sonluqlarımız.

Sətirləri oxumadan öncə bunun bir hekayə və də uydurma olmadıgını. Real həyat hadisələrinin yansıması olan qurgusuz realist yazılar oldugunu, əsasən səndən yazdığımı demək istəyirəm. Siz bu kitabda ultura yaraşıqlı oğlanların mis model qızlarla olan eşq ehtiras dolu uydurma və də əsla yaşanmamış eləcədə yaşanmayacaq hekayəsəni oxumayacaqsız. Siz burda yaşanmış yaşanan yaşanacaq hadisələri və siz yenə burda ölmüş ama yaşayan insanları oxuyacaqsız..

Hərdən elə olur ki hec başlamadan sona gəlirik.
Əslində hərdən deyil cox zaman. Cox zaman heç var olmadan yox oluruq. Heç yaşamadan ölürük. İlk nəfəsimiz almadan son nəfəsimizi veririk. Cünkü yaşamaga calışan ulduz tozlarından ibarət yalnızlıqlarla quşatılmış varlıqlarıq.
Bilirsən? Bu kitab sənin sonluqlarındı. Sənin deyə, hayqıra bilmədiklərindi. Bu sətirlərin hər misrasında sən varsan. Hə sən. Çünkü, çünkü

"İnsan tək səfərdə öləməyəcək qədər güclü idi. Kiçik ölümlərlə zəyiflətilməli idi; xəyal qırıqlıqları, umid sancıları kimi. Hər dəfəsində "ölürəm" dedi insan. Və hər dəfəsində "bu hələ ölümün deyil" dedi yaradan."

Məndə ölümlərdən yazdım. Axı hər ölüm sonluq idi. Fərqi yox idi böyük yada kiçik ölüm.