Bir Çift Mavi

Yıpratıldım. Tıpkı, sonbahardaki sarı yapraklar gibi.

Ben bir kekemeyim.

Sevilmemenin ne demek olduğunu anlayanı, tam on yedi yıl oldu. Küçük bir çocukken, sevilmemenin o acı tadını ağzıma aldığımdan beri bu zafiyetin pençesindeyim.

Ben kesik kelimelerin adamıyım.

Yaşamaktan hiç bir zaman zevk almadım, çok defteri kapattım. Ama öyle bir zaman geldi ki, yeni bir defter açmadım. Başkasının defterine karaladım hayatımı.

Yaş 22'i. İyi hatırlıyorum.

Büyümek denilen, şu saçma algıyı da gerçekten anlattıktan sonra, hayatıma bir kadın girdi. Önce buzdan duvarlarımı eritti, yangın mavisi gözleriyle. Sonra, o eriyen buzların, dondurucu soğuğunda beni ölüme terk etti.

Kimseye yalan söylemedim. Kimsenin arkasından konuşmadım. Sağ duyumdan kaybettim belki de, neler duydu kulaklarım.

Ben aldatıldım.

Ben oyuna geldim.

Ben saftım.

Dahası ben güzel seviyordum.

Ben, Güney. Ben, cennet ve cehennem arasındaki o ince çizginin oğluyum! Ben yılmam!

Ve Ben, bana acı çektirenlerin ciğerini sökmeden ölmemeye yemin ettim...