UÇURUM

Kocaman kalabalıkların arasında kendimi yalnız ve çaresiz hissetsem de şükredebileceğim şeyler vardı hayatım boyunca ama şimdi şükrettiğim yaşama sebebi olarak gördüğüm her şeyin yani babamın elimden kayıp gittiğini biliyordum.Buraya bu hırçın dalgaların kayalardan öfkesini almak için sert bir şekilde çarptığı uçurum başına kendi intihar planım için gelmiş kendimi bu dalgalara benzetmiştim.Tek bir fark vardı.Ben kayalara çarpmak onları ürkütmek istemiyordum onları yerinden sökmek istiyordum.

Ben babasının izinden iyi bir insana olmaya çalışıp her seferinde annesine toslayıp kendi kız kardeşini deli gibi kıskanan küçük yalnız savunmasız bir kızken bana öğretilen insan olmak ve bana bu duyguları öğreten insanlardan intikamımı bir şekilde almak için içimdeki iyilikleri bugün burada intihar etmeye zorlamıştım ve başarmıştım normal değildim normal olmadığımı bilsem de durumu düzeltmek için bir çabam yoktu şimdi bu durumu düzeltmek değil durumu bambaşka bir boyuta çıkarmak için buradaydım.Canımın yandığı kadar can yakmak için çıktığım bu yolda bozuk psikolojimle hayatım boyunca yaşamadığım duyguların beni esir edip beni tekrar babama çıkaracağını tabiki bilmiyordum.Hele kendimden kaçarken içimdeki parçaları buraya atarken yine buraya tüm parçalarımı toplayıp kendimi bulmak için tekrar geleceğimi hiç bilmiyordum.